انتظار تو فقط مال منه

سهم من از تو افسوس ترو نداشتنه

همه با هم ديگه هستن

همه خيليا رو دارن

يكي هست كه وقت گريه سر رو شونه‌هاش بزارن

ولي من از همه دنيا ترو داشتم، ترو داشتم

وقتي گريه ميكردم سر رو شونت ميذاشتم

همه تنهائيامون مال هم بود ، مال هم بود

هرچي باهم ديگه بوديم ، واسه من خيلي كم بود

انتظار تو فقط مال منه

سهم من از تو افسوس ترو نداشتنه

داشتنه تو قوت پرواز

براي اين بال شكسته است

بودن تو جرات لبخند

صداي اين لبهاي بسته‌ است

دارم از عطش ميميرم ، ابر من كجا ميباري ؟

تن من خشكيد و پوسيد

تو به سبزه‌ها ميباري

انتظار تو فقط مال منه

سهم من از تو افسوس ترو نداشتنه   

انتظار

هميشه منتظرت هستم

بي آن كه ركودِ نشستن باشم

هميشه منتظرت هستم

                               چونان كه من

هميشه در راهم

هميشه در حركت هستم

                                    هميشه در مقابله

تو مثل ماه 

              ستاره

                         خورشيد

هميشه هستي

ومي درخشي از بدر

هميشه منتظرت هستم

 اين كوچه

               اين خيابان

                            اين تاريخ

خطي از انتظار تو را دارد

وخسته است

تو ناظري 

                 تو مي داني

بيا كه

بيا كه منتظرت هستم

بيا كه منتظرت هستم.

                                    اي عشق من...!

هيچ کس با من در اين دنيا نبود

هيچ کس مانند من تنها نبود

هيچ کس دردي ز دردم بر نداشت 

بلکه دردي نيز بر دردم گذاشت

هيچ کس فکر مرا باور نکرد 

خطي از شعري مرا از بر نکرد 

هيچ کس معناي آزادي نگفت 

در وجودم رد پايش را نجست

هيچ کس آن يار دلخواهم نشد

هيچ کس دمساز و همراهم نشد

هيچ کس جز من چنين مجنون نبود 

در کلاس عاشقي دلخون نبود. 

  قطل بوسه

به اين زودي چرا؟دل كندي از من

 منو آواره آواره كردي

تو محكومي به جرم دل شكستن

تو گلبرگاي عشق و پاره كردي

به بادم دادي و رفتي از اينجا

منو تنها گذاشتي با يه دنيا

تو محكومي به جرم قطل بوسه

تو محكومي به جرم شكستن ما

اگه آغوش قلبم بي تپش بود

از اول پس چرا دورم نكردي

دلم مي خواست اما دل ندادي

به من تا آسمونو شب نگيره

دلم حالا كنار حسرت تو

از آغوش گل وپروانه سيره

حالا من موندمو كابوس مردن

تو زندون غريبوخسته تن

دوباره بي صدا مي پرسم از تو

به اين زودي چرا دل كندي از من؟

پشت درياها

قايقي خواهم ساخت،

خواهم انداخت به آب

دور خواهم شد از اين خاك غريب

كه در آن هيچ كسي نيست كه در بيشه عشق

قهرمانان را بيدار كند.

قايق از تور تهي

و دل از آرزوي مرواريد،

هم چنان خواهم راند

نه به آبي ها دل خواهم بست

نه به دريا - پرياني كه سراز آب به در مي آرند

ودر آن تابش تنهايي ماهي گيران

مي فشانند فسون از سر گيسوهاشان

هم چنان خواهم راند

پشت درياها شهري است

كه در پنجره رو به تجليِِِ باز است

بام ها جاي كبوترهايي است

كه به فوّاره ي هوش بشري مي نگرند

دست هر كودك ده ساله ي شهر،شاخه ي معرفتي است

مردم شهر به يك چينه چنان مي نگرند

كه به يك شعله،به يك خواب لطيف

خاك،موسيقي احساس تو را مي شنود

و صداي پر مرغان اساطير مي آيد درباد

پشت درياها شهري است

كه در آن وسعت خورشيد به اندازه ي چشمان سحر خيزان

است

شاعران وارث آب و خرد و روشني اند.

پشت درياها شهري است

         قايقي بايد ساخت

اگر ابر بودم مي باريدم،

 اگر مهر بودم مي تابيدم،

 اگر خدا بودم مي آفريدم تا بداني

  دوستت دارم ....

 اگر ابر بودي به انتظار اشکت مي نشستم،

 اگر مهر بودي در پرتوات خود را گرم مي کردم،

 اگر باد بودي چون برگ خزان خود را بدستت مي سپردم،

 اگر خدا بودي به تو ايمان مي آوردم تا بداني دوستت دارم،

 اگر هيچ بودي از تو ابر سپيدي مي ساختم،

 ازتو خورشيد با شکوهي بوجود مي آوردم،

 تو را نسيم ملايمي مي کردم از تو خدايي بزرگ مي ساختم،

تا بداني که فقط تو را دوستت دارم

             دوست دارم ....

آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم

از شیشه نبودیم که از سنگ بمیریم

تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم

شاید که خدا خواست

 که دلتنگ بمیریم

اين گل تقديم به....

 همسفر

از آسمون يكي داره

به عشق تو داد ميزنه